“In environmental theatre, if scenery is used at all, it is used all the way, to the limits of its possibilities. There is no bifurcation of space, no segregation of scenery, and if equipment is exposed it is there because it must be there, even if it is in the way. The sources of this extreme position are not easy to locate. The theatre of the Bauhaus group was not really interested in scenery. They wished to build new organic spaces in which the action surrounded the spectators or in which the action could move freely through space. Most of the Bauhaus projects were never built. But the environmental theatre learned from the Bauhaus of new audience-performer relationships.”
«Στο περιβαλλοντικό θέατρο, αν χρησιμοποιούνται σκηνικά, αξιοποιούνται στο έπακρο, έως τα όρια των δυνατοτήτων τους. Ο χώρος δεν διχοτομείται ούτε απομονώνονται τα σκηνικά σε ένα καθορισμένο τμήμα του· αν ο εξοπλισμός παραμένει εκτεθειμένος, είναι επειδή πρέπει να βρίσκεται εκεί, ακόμη κι αν παρεμποδίζει. Δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν οι πηγές αυτής της ριζοσπαστικής θέσης. Η θεατρική ομάδα του Μπάουχαους δεν έδινε ιδιαίτερη έμφαση στα σκηνικά. Επιδίωκε να δημιουργήσει νέους οργανικούς χώρους, όπου η δράση θα περιέβαλλε τους θεατές ή θα κινούνταν ελεύθερα στον χώρο. Τα περισσότερα σχέδια του Μπάουχαους δεν υλοποιήθηκαν. Το περιβαλλοντικό θέατρο, ωστόσο, άντλησε από το Μπάουχαους νέες προσεγγίσεις στη σχέση κοινού και ερμηνευτών.»
Ο Richard Schechner περιγράφει τη χρήση των σκηνικών ως μέρος της συνολικής οργάνωσης του χώρου στο περιβαλλοντικό θέατρο. Αναγνωρίζει επίσης στη θεατρική πρακτική του Μπάουχαους έναν πρόδρομο για νέες σχέσεις ανάμεσα στο κοινό και στους ερμηνευτές.
Schechner, R. (1968). 6 Axioms for Environmental Theatre. The Drama Review: TDR, 12(3), 41–64, ιδίως σσ. 50–51. doi.org...